تکنیک های شناسایی و احراز هویت هوشمند مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل



تکنیک های شناسایی و احراز هویت هوشمند

شاید بتوان استفاده از امضا را یکی از نخستین رویکردهای احراز هویت دانست. در این رویکرد، افراد باید شکلی را رسم کرده و یا نوشته ای را بنویسند تا با نمونه موجود مطابقت داده شود. بدیهی است که این رویکرد نمی تواند به صورت گسترده ای مورد استفاده قرار گیرد. در دسترس نبودن نمونه امضا و خطای انسانی در تطابق از جمله مشکلاتی است که استفاده از چنین رویکردی را محدود می سازد. 

یک امضای دیجیتال نوعی رمزنگاری نامتقارن است. هنگامی که پیغامی از کانالی نا امن ارسال می‌شوند، یک امضای دیجیتال که به شکل صحیح به انجام رسیده باشد می‌تواند برای شخص گیرنده پیام دلیلی باشد تا ادعای شخص فرستنده را باور کند و یا به عبارت بهتر شخص گیرنده از طریق امضای دیجیتال می‌تواند این اطمینان را حاصل کند که همان شخص فرستنده نامه را امضا کرده است و نامه جعلی نیست. امضاهای دیجیتال در بسیاری از جنبه‌ها مشابه امضاهای سنتی دستی هستند؛ انجام امضاهای دیجیتال به شکل صحیح بسیار مشکلتر از یک امضای دستی است. امضای دیجیتال بر مبنای رمزنگاری نامتقارن هستند همچنین امضاهای دیجیتال می‌توانند امضاهایی غیرقابل انکار را ایجاد کنند به این معنی که شخص امضاکننده نمی‌تواند تا زمانی که کلید شخصی فرد به صورت مخفی باقی مانده است، ادعا کند که من این نامه که امضای من را به همراه دارد، امضا نکرده ام. امضاهای دیجیتال اغلب برای به انجام رساندن امضاهای الکترونیکی به کار می‌روند. در تعدادی از کشورها، مانند آمریکا و کشورهای اتحادظیه اروپا، امضاهای الکترونیکی قوانین مخصوص به خود را دارند. در ایران نیز در سالهای اخیر، تلاشهای متعددی برای ایجاد امضای دیجیتال و قانونی نمودن آن صورت گرفته است.